МИНАЕВ Иван Павлович (21. 10. 1840, Тамбов —13. в. 1890, Петербург), шарқшинос, асосгузори мактаби диндшиносии рус. Аз соли 1869 доцент, аз 1873 проф. Университети Петербург. Се маротиба (солҳои 1874—75, 1880,
1885-86) ба Ҳиндустон, Ҷейлон (Шри-Ланка) Бирма, Непал ва Миср саёҳат кард. Тадқиқоти илмии Минаев асосан ба таърихи дуньёи қадим, асрҳои миёна ва нави мамлакатҳои Осиёи Ҷанубӣ бахшида шудааст (таърих, адабиёт, фалсафа, забоншиносӣ, география, хусусан географии таърихӣ, этнография, манбаъшиносӣ ва фольклор). Минаев асосгузори тадқиқоти муфассали буддоия дар Россия буда, дар омӯзиши он саҳми арзанда дорад. Бисьёр дастнависҳои санскритӣ ва палиро ҷамъ оварда, ба русӣ тарҷума ва қисми зиёди онҳоро нашр кард. Асарҳои ӯ, ки ба таърихи Ҳиндустон ва мамлакатҳои ҳамҷавори он, аз ҷумла ба ибтидои давраи ҳаракати миллии озодихоҳӣ бахшида шудаанд, басо ҷолиби диққатанд. Ӯ дар омӯзиши таъриху этнографияи тоҷикони болооби д. Аму ва Бадахшони Афғонистон, Кӯлоб, Қаротегин, Дарвоз низ ҳиссаи калон гузоштааст.
Ас.: Сведения о странах по верховьям Аму-Дарья, СПБ, 1879.
Ад.: Минаев И. П. (Маҷмӯаи мак-), М.. 1067.
Т. Муҳиддиное, П. Мирзоев.