Нақш

Нақш (ар. — ҳаккокӣ; асар, из, пай; тасвир), дар санъати тасвирӣ бо усули муайян такроран сабт кардани порчаҳои геометрӣ, наботот ва ғайра. Фарқи Нақш аз тасвир ин аст, ки дар он асосан унсурҳои схематикӣ истифода мешаванд. Бинобар ин Нақш танҳо хоси ҳунари наққошист (нигаред. Наққошӣ). Нақш аз қадимулайём дар байни устоҳои халқӣ маъмул буда, онро қариб дар ҳамаи ҷабҳаҳои ҳунармандӣ (гачкорӣ, кандакорӣ, наққошӣ, кулолӣ, заргарӣ, қолинбофӣ, мисгарӣ, зардузӣ ва ғайра) ба кор мебаранд. Наққошон ва ҳунармандон аз хелҳои гуногуни Нақш: ислимӣ, занҷира, турунҷ, мунаббати гиреҳ, гирдобӣ, лӯлапардоз, лоламадохил ва ғайра истифода мебаранд.

Дар борамон M. A.

Инчунин кобед

bozgasht

БОЗГАШТ

БОЗГАШТ дар тасаввуф асл (калима)-и шамум аз усул (калимот)-и ҳаштгонаи вазъкардаи хоҷа Абдулхолиқи Ғиждувонӣ, ки …